18 december was ik aanwezig bij de feestelijke opening van de kisten van het huidige kunstwerk ‘Het Geheugen van Parijsch’. Symbolisch werd er een kist naar beneden gehaald met kranten vol verhalen van Culemborgers. Ik wil alle kisten naar beneden halen, stevig op de grond.

Waar zullen de verhalen in de krant over gaan? Parijsch met zijn drassige weilanden op komgronden? Over boeren die hun huizen bouwden op een terp om hun boerderij tegen het water te beschermen? Of persoonlijke verhalen, welke toekomst verwachtten ze voor zichzelf en hun kinderen? Waar maakte men zich zorgen over? Wat waren de plannen voor de wijk en zijn die gerealiseerd? Kortom verhalen die leven in een nieuw te bouwen wijk.

Maar wat zijn eigenlijk de verhalen van nu, 20 jaar verder? Wat houdt de Culemborgse Parijschenaren bezig? Dát zijn de verhalen die we willen horen en die een podium verdienen. Ik geef de mensen daarvoor een spreekwoordelijke zeepkist.

Het nieuwe kunstwerk zal het huidige gesloten kunstwerk transformeren naar een open toegangspoort naar het nu. Een plek die uitnodigt voor samenkomst en interactie. Met kisten (materiaal nog nader te bepalen) maak ik een nieuw podium. Een podium waar je hoog en droog staat zoals op een terp, een uitgelezen plek om een toespraak te houden. Een plek om samen te komen, waar je een gesprek kunt starten, verhalen verteld worden, waar je wensen, ideeën en ontevredenheid met elkaar kunt delen. Maar ook een plek om even uit te rusten, je visje te eten of om te spelen. Het podium biedt een plek voor jong en oud, goed ter been en minder mobiel, kortom een open podium waar nieuwe herinneringen gemaakt kunnen worden.

De vorm van de huidige kist heeft het beeldelement van verbinding al in zich. Door twee kisten naast elkaar te plaatsen ontstaat de verbinding. Door deze vorm te herhalen ontstaat er een nieuwe beeldtaal, patronen die uitnodigen het podium te betreden. Deze beeldende elementen voer ik verder door in de bestrating rondom het podium. Het zijn de pijlen die je de weg wijzen.